Czyn[L]i co to miejsce (U)CZYni[ło] z DzieDzicZnymi Dzieć[m]i  [w Rozwinięciu]

cyt.:
„A czy ofiarą oszustwa kradzieży zbrodni wojennej zbrodni przeciwko pokojowi I zbrodni przeciwko ludzkosci dokonanej na masową skalę pd 1928 (od daty śmierci generała Tadeusza Jordan Rozwadowskiego dowodcy Orlat lwowskich z 1920 roku ) na uprawnionych technikach inżynierach projektantach projektantkach kierownikach I kierowniczkach robót elektrycznych oraz ich rodzinach I dzieciach może być uprawniony bądź uprawniona projekt / projektantka kierownik/ kierowniczka robót elektrycznych oraz ich rodzinach I dzieciach w szczególności w budownictwie osób fizycznych czyli mieszkaniowym jednorodzinnym? Czy uprawnieni technicy I inżynierowie projektanci projektantki kierownicy I kierowniczki robót elektrycznych oraz ich rodziny I dzieci to kaci?

(…) uprawnieni technicy I inżynierowie projektanci projektantki kierownicy I kierowniczki robót elektrycznych w budownictwie osób fizycznych czyli mieszkaniowym jednorodzinnym pozbawieni prawa do pracy sadu zusu.

Poczytaj pan o generale Tadeuszu Jordan Rozwadowskim oraz o Orlętach Lwowskich (dzieciach i młodzieży szkolnej I akakemickiej walczących we Lwowie w 1920 roku.) I odpowiedz pan sobie na pytanie gdzie sa od 1928 roku uprawnieni technicy I inżynierowie projektanci projektantki kierownicy I kierowniczki robót elektrycznych oraz ich rodziny I dzieci?”

 

cyt.:
„(…)

Провести изыскание научно-технических путей создания средств и способов эффективного осуществления принципов, формирование и развитие действий у человека в особых условиях.

Вот такую формулировку я рассматриваю уже в самой работе, которую мы ведём и уже непосредственно формируем основу программы.

Мы рассматриваем человека как психобиомеханическую систему, на которую мы накладываем требования и для которой техника безопасности имеется уже в самой нашей жизни.

Живучесть в нашем понимании является способностью противостоять различным воздействиям при повреждении, способность сохранять или восстанавливать полностью или частично свои боевые качества, вот то, что у нас и является основой для того, чтобы убрать тот травматизм, который нас преследует на сегодняшний день, исходя из того, что у нас 10% считаются относительно здоровыми людьми, 30% – больными, а 60% – безнадёжно больными.

Исходя вот из такого вот представленного материала или замечаний можно сказать, что человек нуждается в определённой помощи и подготовке его к жизни в государстве.

Итак, у меня всё, как и у всех, началось с детства.

(…)
Международная обстановка и командование авиационной части тогда требовали от жён командного состава изучения многих специальностей двойного назначения: каждая из них должна была быть и медсестрой, и метеорологом, и синоптиком, а умение готовить пищу подразумевалось само собой. Мама к тому же была инструктором парашютного дела и могла управлять самолётом, если понадобится.

(…)
Первая глава:

– Мой взгляд на рукопашный бой (о котором я говорю, что это как раз техника безопасности);

– Очерк истории рукопашного боя;

– Зарождение рукопашного боя;

– Расцвет рукопашного боя;

– Забвение и возрождение рукопашного боя.

Вторая глава:

– Искусство рукопашного боя;

– Определение и классификация;

– Состояние человека в рукопашном бою;

– Идеология рукопашного боя.

Третья глава:

– Физика и человек, человек как объект природы, понятия;

– О степенях свободы самого человека, модельное представление человека (оно уже давно было сделано до нас, не надо там что-нибудь говорить), кинематические пары (это психобиомеханическая система человека).

Четвертая глава:

– Человек и биомеханика, кинематическое описание

– Движения человека, опорно-двигательный аппарат человека, биомеханическое описание движения человека, базовая рабочая модель человека, расчёт центра масс и моментов инерции тела человека, законы механики и рукопашный бой, понятия о силах и моментах, устойчивость и равновесие, законы рычага, выведения из равновесия и заключение, что никакая инструкция предусмотреть не может, заранее предугадать, какие действия тебя ожидают, то есть мы говорим о ситуации.

Если как раз ситуационная задача, значит, тут уже ты стоишь перед каким-то сложным вопросом, это как раз и есть проблема, в которой у тебя появляется цель. В цели этой ты видишь свою задачу и решаешь её в тех вариантах, которые у тебя могут проявиться за счёт твоих знаний.

(…)

Астрономия нам позволяет увидеть Полярную звезду. Увидели мы эту Полярную звезду, привязались к ней, и теперь, где бы мы ни были, мы уже чувствуем, что мы под Полярной звездой.

Для того чтобы определить время, смотрим на Большую Медведицу и видим, какое у нас время.

Есть формула: 55,3 минус удвоенная сумма номера месяца, плюс условный час и плюс день, выраженный в десятых долях, где три дня есть одна десятая. Так вот, если мы посчитаем по Полярной, то есть по созвездию Большой Медведицы, то мы можем определить время.

Полярная звезда даёт возможность нам обсервировать себя в том пространстве, в котором находимся.

То есть время и пространство мы можем узнать и притягивая, как вот вы сейчас говорите, тот журнал или другой.

Мы видим ориентир в том направлении, в государстве, в котором мы живём. Мы имеем свою мать, которая нас вырастила, которая нам дала жизнь, и страну, где мы находимся, которая нас кормит. Но мы также должны защищать её, раз она нам все даёт, она не может только защитить. А все остальное, как вот мы сейчас рассматриваем ситуации: появляется ситуационная задача, и появляется проблема, и она выражает нам цель, которую мы с помощью этой задачи начинаем решать, но без знания привязки, где вы находитесь, в каком месте, куда идти, какое время, сколько вы себя ощущаете в пространстве материальной точкой со всеми координатами.
– БВС: А вам не кажется, что это всё слишком трудно для понимания?

– КАА: Кажется. Я и сам понимаю далеко не всё. Но вы спрашиваете, и мне приходится что-то отвечать.

Мир вообще наполнен загадками и чудесами. И не надо его упрощать и рационализировать. Надо принимать его целиком, вместе со всеми непостижимыми нюансами, а не искать ответ в конце учебника.

– БВС: То есть вы полагаете, что в нашей жизни присутствует мистика?

– КАА: Это вы сказали. А я имел в виду просто постижение детьми и молодыми людьми окружающего мира. А мистика – это всего лишь физика тонкой материи.

– БВС: Значит, всё-таки мистика есть?

– КАА: Существует всё, во что искренне веришь. А то, во что ты не веришь, для тебя не существует, но навредить может.

 

(…)

Przeprowadzenie badań nad naukowo-technicznymi sposobami tworzenia środków i metod skutecznego wdrażania zasad, kształtowania i rozwijania działań człowieka w szczególnych warunkach.

Właśnie takie sformułowanie uwzględniam już w ramach prowadzonych przez nas prac, w ramach których bezpośrednio kształtujemy podstawy programu.

Postrzegamy człowieka jako system psychobiomechaniczny, na który nakładamy wymagania i dla którego zasady bezpieczeństwa są już obecne w samym naszym życiu.

W naszym rozumieniu żywotność to zdolność do przeciwstawiania się różnym oddziaływaniom w przypadku uszkodzenia, zdolność do zachowania lub przywrócenia w całości lub częściowo swoich zdolności bojowych – to właśnie stanowi dla nas podstawę do wyeliminowania urazowości, która nas obecnie nęka, biorąc pod uwagę, że 10% ludności uznaje się za osoby względnie zdrowe, 30% – za chorych, a 60% – za beznadziejnie chorych.

Wychodząc z przedstawionych materiałów i uwag, można stwierdzić, że człowiek potrzebuje określonej pomocy i przygotowania do życia w społeczeństwie.

Tak więc u mnie, podobnie jak u wszystkich, wszystko zaczęło się od dzieciństwa.

(…)
Sytuacja międzynarodowa oraz dowództwo jednostki lotniczej wymagały wówczas od żon członków dowództwa opanowania wielu specjalności o podwójnym przeznaczeniu: każda z nich musiała być zarówno pielęgniarką, jak i meteorologiem oraz synoptykiem, a umiejętność gotowania potraw była czymś oczywistym. Mama była ponadto instruktorką spadochroniarstwa i w razie potrzeby potrafiła pilotować samolot.

(…)
Rozdział pierwszy:

– Moje spojrzenie na walkę wręcz (o której mówię, że jest to właśnie technika bezpieczeństwa);

– Zarys historii walki wręcz;

– Początki walki wręcz;

– Rozkwit walki wręcz;

– Zapomnienie i odrodzenie walki wręcz.

Rozdział drugi:

– Sztuka walki wręcz;

– Definicja i klasyfikacja;

– Stan człowieka podczas walki wręcz;

– Ideologia walki wręcz.

Rozdział trzeci:

– Fizyka i człowiek, człowiek jako obiekt natury, pojęcia;

– O stopniach swobody samego człowieka, modelowe ujęcie człowieka (zostało to opracowane na długo przed nami, nie ma co się tu rozpisywać), pary kinematyczne (to psychobiomechaniczny układ człowieka).

Rozdział czwarty:

– Człowiek i biomechanika, opis kinematyczny

– Ruchy człowieka, układ mięśniowo-szkieletowy człowieka, biomechaniczny opis ruchu człowieka, podstawowy model roboczy człowieka, obliczanie środka ciężkości i momentów bezwładności ciała człowieka, prawa mechaniki i walka wręcz, pojęcia sił i momentów, stabilność i równowaga, prawa dźwigni, wytrącanie z równowagi oraz wniosek, że żadna instrukcja nie jest w stanie przewidzieć z góry, jakie działania cię czekają – mówimy tu właśnie o sytuacji. 

Jeśli jest to właśnie zadanie sytuacyjne, oznacza to, że stoisz już przed jakimś złożonym problemem – i właśnie to jest sytuacja, w której pojawia się twój cel. W tym celu dostrzegasz swoje zadanie i rozwiązujesz je w tych wariantach, które mogą się u ciebie pojawić dzięki twojej wiedzy.

(…)

Astronomia pozwala nam dostrzec Gwiazdę Polarną. Zobaczyliśmy tę Gwiazdę Polarną, przywiązaliśmy się do niej i teraz, gdziekolwiek byśmy nie byli, czujemy, że znajdujemy się pod Gwiazdą Polarną.

Aby określić porę dnia, spoglądamy na Wielką Niedźwiedzicę i widzimy, która jest godzina.

Istnieje wzór: 55,3 minus podwójna suma numeru miesiąca, plus godzina umowna oraz dzień wyrażony w dziesiątych częściach, gdzie trzy dni to jedna dziesiąta. Jeśli więc obliczymy czas na podstawie Gwiazdy Polarnej, czyli konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy, możemy określić, która jest godzina.

Gwiazda Polarna pozwala nam zorientować się w przestrzeni, w której się znajdujemy.

Oznacza to, że możemy poznać czas i przestrzeń, sięgając – tak jak wy teraz mówicie – po ten czy inny magazyn.

Widzimy punkt orientacyjny w tym kierunku, w państwie, w którym żyjemy. Mamy swoją matkę, która nas wychowała, która dała nam życie, oraz kraj, w którym się znajdujemy, który nas karmi. Ale musimy go również chronić, skoro on nam wszystko daje, nie może sam się bronić. A co do reszty, tak jak teraz analizujemy sytuacje: pojawia się zadanie sytuacyjne, pojawia się problem, a on wyznacza nam cel, który za pomocą tego zadania zaczynamy rozwiązywać, ale bez wiedzy o odniesieniu – gdzie się znajdujecie, w jakim miejscu, dokąd iść, o której godzinie, w jakim stopniu odczuwacie siebie w przestrzeni jako punkt materialny ze wszystkimi współrzędnymi.
– BVS: Czy nie wydaje się panu, że to wszystko jest zbyt trudne do zrozumienia?

– KAA: Wydaje mi się. Sam też nie rozumiem wszystkiego. Ale pan pyta, więc muszę coś odpowiedzieć.

Świat jest przecież pełen zagadek i cudów. Nie należy go upraszczać ani racjonalizować. Trzeba go przyjmować w całości, wraz ze wszystkimi niepojętymi niuansami, a nie szukać odpowiedzi na końcu podręcznika.

– BVS: Czyli uważa pan, że w naszym życiu obecna jest mistyka?

– KAA: To pan tak powiedział. A ja miałem na myśli po prostu poznawanie otaczającego świata przez dzieci i młodzież. A mistyka to po prostu fizyka materii subtelnej.

 – BVS: Czyli jednak mistyka istnieje?

– KAA: Istnieje wszystko, w co szczerze wierzysz. A to, w co nie wierzysz, dla ciebie nie istnieje, ale może wyrządzić krzywdę.
https://kadochnikov.info/90let/

 

Czy[N]Li bierzesz sO.B.iE. Żonę CyBORG’a i przez poDział mnógS-ŻY(je)CIE więcej CyBORG’uv, bo jak, cyt.:

„Only the dead have seen the end of war” is a famous quote from George Santayana’s 1922 essay collection Soliloquies in England and Later Soliloquies, specifically from the essay „War Shrines”. The line conveys that human conflict is an inescapable cycle and only those who have perished are truly free from it. It is frequently misattributed to Αριστόκλης, a misconception popularized by General Douglas MacArthur in a 1962 address, though the sentiment does not appear in Αριστόκλης’s works.

 

„Tylko zmarli widzieli koniec wojny” to słynny cytat z wydanego w 1922 roku zbioru esejów George’a Santayany pt. „MONoLOGi w enG~Gen[uv] lądzie i POzNiEJsze MONoLOGi”, a konkretnie z eseju „Wojny p[R]aMiĘć (WsPoMni-Mienie)”. Zdanie to sugeruje, że konflikty międzyludzkie stanowią nieunikniony cykl i tylko ci, którzy zginęli, są od niego naprawdę wolni. Często błędnie przypisuje się je Aristocles’owi, błędne przekonanie to spopularyzował generał Douglas MacArthur w przemówieniu z 1962 roku, choć myśl ta nie pojawia się w Aristocles’a dzieła(nia)ch .”

nie walczysz, to nie żyjesz…

zATO poJAHviło się, cyt.:

«Εμφυσούν στους ανόητους ανθρώπους μανιώδεις επιθυμίες που στρέφονται προς αυτούς, και εκείνοι στη συνέχεια μάχονται γι’ αυτές, όπως λέει ο Στεζίχορος, ότι κάτω από την Τροία πολεμούσαν για το φάντασμα της Ελένης, αφού την πραγματική Ελένη δεν την γνώριζαν.» Πολιτεία Tου [Παιδιά] Αριστόκλη (Βιβλίο Θ’, 586c)

„(…) Zaszczepiają ludziom głupim wściekłe żądze do nich skierowane, a oni potem walczą o nie, tak, jak Stezichor powiada, że pod Troją walczono o widziadło Heleny, gdyż Heleny prawdziwej nie znano.” Państwo Jego [Dzieci] Aristocles (Księga IX, 586c)

I TæRAS zGODnie z wstaVIENnictwem „Człowieka B.A.R.Dzo wyKształconego” , trzeba pOszukać OdPoW(ie/o)dzi na PyTa(j)nie NieukOwiec: sKĄD się wzięło Życie?

To be conTINueD…

KIeDY[N] YES-TesS, Å Nie [z]WIERZ gdzie, i P-Od-(kog/c)o

https://www.opensubtitles.com/pl/movies/2026-s4-the-bob-lazar-story
cyt.:
„lazaret m IV, D. -u, daw. także: -a, Ms. ~ecie 1. przestarz. «szpital wojskowy, przeważnie urządzony przyGODnie podCzas wojny; regionalnie: w ogóle szpital»: Dostał w kolano kawałkiem pocisku i poszedł do lazaretu. BRAND. K. Troja 164. Lazarety spływają krwią żołnierzy rannych pod SewasToPOLEm. JASTR. Mick. 396. Długo w noc TURkoTAŁy po gościńcu wozy chłopskie, odwożąc rannych żołnierzy do lazaretu. STRUG Ojc. 52. Służyliśmy w jednym pułku, leżeli w jednym lazarecie. KRASZ. Opow. 229. W r. 1775 Tyzenhaus, podSKARBi NADworny litewski, mąż niezapRZECZonych zaSług w kRaju, oTrzymAŁ poLECeniE od sTANIsława Augusta zaŁożenia w ekoNomii kRóLewskiej GrodNIE akademii medyko-chiRURgicznej, T.[H.]E.A.tru anaTOMicznego i laZARetu. Tyg. Ilustr. 174, 1863. Zmienili go [Wawel] w żołnierskie maGAZyny, wkRóTce na wojskowy lazaRet. STASZIC Dzien. II, 7.
2. daw. «miejsce odosubnienia dla zakaźnie cHORYch, zwłaszcza tRĘDowatych: Tam nas nie przyjęto, żeśmy mieli chorych i jednego nieBOSzczyka. PoChowano go na [WSyP] WySPie DeLOS. Miejsce to dziś puste i brzeg lazareta obstawiony stRażą. MICK. Listy III, 442. Oglądałem lazaret za mURem, gdzie kwarantannę odPrawiają. STASZIC Dzien. II, 114. // L

<fr. lazaret z wł. lazzaRETto>”
https://doroszewski.pwn.pl/haslo/lazaret/

[Л/Р]е(B/Б/С)[Я/{и}A]Ta-[Н]  veL.on
L.ight A.mplification (by) S.timulated Æ.mission (of) R.(A/O/ó/U)Diation-U.S.  pRoJE(c)T

RudiMENtum –i  1) PoCzą(s)tek, Pierwsza pRÓBa, 2) pl.: Wiadomości eL[Æ/U]MENtarne.
I. RUDis –e   1) Surowy, Nie obrobiony (aes rude – nie ukształtowana, odważona sztuka spiżu jako najdawniejszy śRODek płatniczy, ex rudi fundo – na surowym korzeniu, 2) przen.: NieoKrzesany, NiezGRABnY.
II. Rudis –is  1) pRĘT metalowy, 2) Cienka laseczka, 3) Drewniany miecz, który otRZYMywał wysŁUŻony g-[L/R]ADiaTOR jako oZNAKę uWOLnienia, 4) Kopyść [cyt.: „kopyść ż V, lm M. -e a. -i reg. «drewniana łopatka lub łyżka o długim trzonku; służy do mieszania, rozcierania, gniecenia, ubijania»: Każdy szedł z pustym talerzem do mamy, która ogROMną kopyścią nagarniała do tego samego talerza trochę kARTofli, kapusty. MORT. Spow. 42. Robotnik nakłada kopyścią do formy płynny gips. GOJ. Ziemia 149. Stał przy kotle i sporą kopyścią raz wraz mieszał zawartość. ŻER. Nawr. 277. // L”
https://doroszewski.pwn.pl/haslo/kopy%C5%9B%C4%87/], 5) FloRet, RaPier oboSieczny.
Ruditas –atis  1) Surowość, 2) Niewiedza.
Ruditus –us  Ryk, Rżenie.
Rudo –ivi – 3.  1) Ryczeć, Rżeć, 2) Skrzypieć.
Rudor –oris  Ryk.
I. Rudus –eris    KaWałek metalu służący jako MONeta.
II. Rudus –eris   1) Źwir, 2) GrUS, RUMowisko, 3) pl.: GrUZy, RUiNy, 4) ZaPrawa mURarska.
RUFEsco – 3.  Stawać się czerwonym. [cyt.: rufa ż IV, CMs. rufie mors. «tylna część statku, łodzi»: Podczas sztormu na Atlantyku s/s „Chmura” ryła dziobem, wyrzucając słupy wody, rufa podnosiła się wysoko w górę z mielącą powietrze śrubą. PAP. Szczury 43. „Dar Pomorza”, zakotwiczony na redzie opodal granitowego falochronu, kołysał się lekko, odwrócony rufą ku wschodowi. MEIS. Sześciu 116. Z zapadnięciem zmroku (…) na barkach i rufach statków dalekomorskich zapalają się specjalne lampy naftowe, tzw. lampy bezpieczeństwa. Gaz. Rob. 299, 1954. Kapitan polski, zręcznie podsunąwszy się pod rufę okrętu duńskiego, uniknął drugiego statku. NIEMC. Jan 128. // L
<śr.-d.-nm. roef = sklepienie tyłu statku>
https://doroszewski.pwn.pl/haslo/rufa/]
AERIfusor –is veL.on RufiFUSor –oris  Śr.: LUDwisarz. [ludwisarz m II, lm D. -y a. -ów daw. «rzemieślnik trudniący się odlewaniem z metalu dział, dzwonów, posągów itp.»: W okresie panowania Zygmunta I, w roku 1520, uLANy zOsTał przez nadwornego ludwisarza Jana Behama największy dzwon w Polsce – „Zygmunt” – dla katedry wawelskiej. GIER. Odlew. 7. Ludwisarz zaś, na pamiątkę poBYTu kRóla pod tę porę w {sic!} Nieświeżu, wyrył na tej armacie całą historię odwiedzin kRÓLewskich z wyRażeniem dnia, miesiąca i roku. Pam. Radziw. 73. // L 
< nm. ROThGIEsseR>
https://doroszewski.pwn.pl/haslo/ludwisarz/ ]
I. Rufulus –a –um  1) Ryżawy, 2) CzerwoNawy.
II. Rufulus –i   Trybun wojskowy wybrany przez wojsko lub konSULa.
Rufus –a –um   1) Rudy, Rudowłosy, 2) Czerwony.
Ruga –ae   1) zMARSzczka, 2) przen.: Fałda, 3) Śr.: uLica, 4) BaLUSTRAda ZAMYKająca SANKTuARiuM w bazyLice.
Rugatus –a –um PoMARSzcZONy.
Rugio – 4.  Ryczeć.
Rugitus –us  Ryk.
Rugo – 1.   mARSzczyć się.
RugoSITAs –atis  1) Marszczenie brwi, 2) Zmarszczki.
RugoSus –a –um  1) Pomarszczony, 2) PoFałdowany.
RuiBUNDus –a –um   sPADający z góry.
RUiNa –ae   1) Zawalenie się BuDYNku, Ruina (ruinam dare – zawalić się), 2) pl.: Rumowisko, 3) Nieszczęście, cHORobA, 4) Klęska, Zagłada (ruinas edere – spusToSzyć), 5) Błąd, [ORzEcH] GRzEcH.
Ruinosa –orum  Ruiny.
RuinoSus –a –um   1) Grożący się zawaleniem, 2) Chylący się ku upadkowi, 3) Leżący w ruinie, 4) sLABoWity.
RuLLus –a –um   Chłopski, pROSty.

u[M/W]AGa:

XEN–(on) <=> kR(z)E[M/W] to SiLic–(on), czy(N)Li w ŻYT(cie/A) wsZYStKie forMY